Ang alaala ni Tatay…

Sa lahat ng bumabati ng Happy Father’s Day, ANG AGA NYO!!! lolzz…sa June 21 pa ang Father’s Day at hindi kahapon…Nakabisita ako sa pahina ni Life Moto dahil sa nakita ko ung latest entry nya sa sidebar ko na Ang Alaala ni Tatay…dahil Father’s Day at sa isip ko makakarelate ako sa entry na to dahil isa rin akong tatay…Tama nga, naka-relate nga ako, di lang yun, lumuha ng konti at di ko alam kung bakit…Siguro alam ko, pero ayaw ko sabihin sa inyo Hehehe basahin nyo n lang..

Paalala lang po, di po ito kwento ng buhay ko…nabasa ko lang sa pahina ni Life Moto, kwento raw yan ng isang anak ng OFW…in-email lang sa kanya ung story…ung mga comment kasi, parang ako yung anak ng OFW Hehehe lolzz, naishare ko lang ung kwento ng iba…

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

IKAW?

1980 ako ipinanganak. Tatlong taon bago pinatay si Ninoy Aquino at anim na taon bago ang EDSA uprising. Taon ding ito nang nagkaroon ng malaking krisis sa langis ang buong mundo. P24.00 ang palitan ng dolyar sa piso at 48 milyon na ang populasyon ng Pilipinas. Ito rin ang taong unang pumunta ng Middle East ang tatay ko para magtrabaho.

Isang karpintero ang Tatay. Isang skilled worker. Malaki ang pangangailangan ng bansang pupuntahan ni Tatay sa mga katulad niya. Sabi ng Nanay mahirap daw ang buhay noong mga panahong iyon. Inabot na raw ang bansa ng economic depression na galing sa Europa at Amerika. Kaya minabuti ng Tatay na mag-abroad. Anupa’t dalawa ang pinag-aaral niya at may bago na
naman siyang bibig na pakakainin.

Parating pinapaalala sa amin ng Nanay na “nagtiis kaming magkahiwalay ngtatay ninyo para magkaroon tayo ng maginhawang buhay.” Palibhasa’y parehas galing sa hirap, kaya siguro ganoon na lamang ang pananaw nila. Uuwi kada dalawang taon, tapos aalis na ulit pagkalipas ng dalawang buwan. Ganyan ang pattern ng buhay ng tatay ko.

Pumutok ang giyera sa Middle East noong 1989. Doon ko unang narinig ang mga salitang Operation:Desert Storm at Third Anti-Christ. Nandoon din si Tatay. Isang beses lamang siya nakatawag sa loob ng tatlong taon niyang pagkaka-stranded sa bansang iyon. Mabuti naman daw ang lagay niya. May tirahan naman daw sila at husto sa lahat ng pangangailangan. Hindi naman
daw sila gagalawin sa giyera sabi ng embahada ng Pilipinas dahil hindi naman daw sila kasali sa awayan ng dalawang bansa at ng pakialamerong Amerika. Iyon naman pala eh, bakit ka pa rin nandyan?! Na-imagine ko na lang tuloy ang Tatay na parang isa sa mga sibilyan na dumadaan habang nakikipagbarilan ako sa larong Operation:Wolf sa SM City. Nang mahawi ang mga usok ng giyera umuwi na ang Tatay. Wala pang isang taon ay nakita ko na naman ang aking sarili na nakasakay sa arkiladong dyip para ihatid ang Tatay sa Airport papuntang Middle East. Ikaw ba naman ang magkaroon ng pinag-aaral na nurse, isang seminarista at tatlo pa sa elementarya. Kailangang kumayod, kailangang kumita.

Kung tutuusin maraming na-miss ang Tatay sa buhay naming magkakapatid, lalo na sa akin. Wala siya nang una akong magtalumpati sa entablado. Wala din siya nang grumadweyt ako ng elementarya at hayskul. Wala siya nang una akong nakipagsuntukan sa kaklase ko nang inasar ako nito habang binibigay ko ang libreng plastic na singsing na galing sa cheese curls sa kaklase kong babae. Wala din siya para turuan akong magbasketbol tulad ng ginagawa ng mga kapitbahay ko sa kanilang anak. Wala rin siya para panoorin si Kuya na contestant sa Student Canteen at ako naman para sabitan niya ng medalya para sa mga math competition na sinalihan ko. Wala siya nang dumating ako sa punto ng aking buhay, na siya ring kinakatakutan ng lahat ng katulad kong nagbibinata–ang magpatuli. Wala rin siya para turuan akong maglanggas . Wala siya nang kauna-unahang lumabas ang pangalan ko sa dyaryong pang-estudyante bilang isang editor. Ipinagtabi ko siya ng mga kopya para maipagmalaki sa kanyang pagdating. Wala siya nang una akong tumikim ng alak dahil binasted ako ng dinidigahan kong babae. Wala rin siya nang sumubok akong manigarilyo at itapon ito pagkatapos ng dalawang hithit pa lang. Wala siya, wala siya parati.

Napansin ko na lamang na mas naiibuhos naming magkakapatid ang oras namin sa labas ng bahay at sa eskwelahan. Ang Ate ay kagawad ng Sangguniang Kabataan, ang Kuya naman ay matagal nang kinuha ng seminaryo, ang dalawa kong kapatid ay may mga sarili nang kina-career at ako naman ay natutuon sa aking pagsusulat.

Dumating ang isa sa pinakamasayang araw ng buhay ko, ang pagdating ng Tatay at sabihing ito na ang huli niyang uwi dahil hindi na siya babalik ulit sa abroad.

Makalipas ang ilang buwan, trinangkaso ang Tatay. Sabi ng doktor ay overfatigue lang daw at kailangan niyang magpahinga. Pagkaraan nang ilang buwan, na-diagnose na may tumubong tumor sa utak ng Tatay at malignant na ito. Minsan naitanong sa akin ng uncle kong doktor kung nauntog ba ang Tatay o nabagsakan ng mabigat na bagay sa ulo. Nahihiyang ngiti, kamot sa
ulo at isang “hindi ko po alam” lang ang naisagot ko.

Kung gaano kabilis na nadiskubre ang tumor niya sa utak ay ganun din kabilis na binawi sa amin ng Diyos ang Tatay. Habang pinagmamasdan ko ang Tatay habang mapayapa itong nakahimlay noong burol niya, nahihirapang tumulo ang luha ko. Kung tutuusin, hindi ko kilala ang taong ito. Siya ang tatay ko. Kalahati ng pagkatao ko ay galing sa kanya. Pero kung tatanungin mo ako kung anong gusto niyang timpla ng kape, kung allergic ba siya sa hipon na paborito ko, kung San Miguel o Purefoods ba ang team niya sa PBA–isang malaking EWAN lang ang maisasagot ko sa iyo. Noong bata pa ako, nasa abroad ang Tatay. Kapag nandito naman siya para magbakasyon, mas malaking oras ang nagugol niya sa pag-aasikaso ng mga papeles niya para sa susunod niyang pag-alis. Nang tumigil na siya sa pagtatrabaho, ako naman ang abala sa mga reports, periodical examinations at mga research works. Nang nasa ospital na siya, kahit makipagkuwentuhan ay mahirap nang gawin dahil halos hindi na siya maintindihang magsalita dulot ng chemotherapy.

Matagal nang patay ang Tatay. Minsan nabalitaan kong dumating na ang seaman na tatay ng boss ko, pilit ko siyang pinauuwi nang maaga. Minsan ding buong kawilihan kong pinagmamasdan ang isang kaibigan ko na nagmamadali dahil baka masaraduhan na siya ng grocery. Kailangan niyang makabili ng ingredients ng spaghetti dahil ‘yun daw ang bilin ng tatay niyang na-stroke. Minsan rin nang makainuman ko ang matalik kong kaibigan habang binubuhos niya sa akin ang sama ng loob niya sa pagbabalik ng tatay niya na malupit sa kanila nang mahabang panahon at ipinagpalit sila sa ibang babae. Sa tingin ko lang, “Buti ka pa nga may Tatay pa.” Syempre hindi ko sinabi iyon sa kanya. Baka mamaya tanungin pa niya ako kung kanino ako kampi, kami pa ang mag-away. Minsan din sinamahan ko ang kababata ko nang dinalhan niya ng pansit ang tatay niya sa City Jail. Hindi naman sila nagtatanong kung bakit ako ganun. Wala naman silang alam kay Tatay.

Maraming pagkakataon na nanghihinayang ako dahil masyadong maaga ang paghihiwalay namin ng Tatay. Gusto kong sisihin ang Pilipinas dahil napakahirap ng buhay dito. Sa Amerika ba may tatay na nangingibang-bansa para makapagtrabaho lang? Naisip ko tuloy na sumama na lang sa mga nagpipiket na mga migrante dahil alam ko tulad ko rin sila. Kadalasan rin sinisisi ko si Saddam Hussein at ang Gulf War dahil kinuha nila ang tatlong taon sa buhay ng Tatay. Sayang ang tatlong taong iyon. Nakalaro ko man lang sana ang Tatay ng basketbol o di kaya’y naturuan niya akong mag-bike. (Beinte anyos na ko nang matuto mag-bike).

Isa sa mga klase ko sa writing ang nagpasulat sa amin ng kahit ano tungkol sa aming mga tatay, samahan pa ng larawan kung maaari. Bigla tuloy akong nalito. Hindi ko alam kung anong tungkol sa Tatay ang isusulat ko.

Ikuwento ko kaya na isang Overseas Contract Worker si Tatay. Isang bagong bayani. Nag-aambag ng malaki sa ekonomiya ng Pilipinas. Sabihin ko kayang may larawan ng tatay kong may suot na hard hat na dilaw, construction boots at may hawak na drill at kasama niyang nakangiti ang mga kapwa niyang Pilipino with matching background na disyerto. O kaya ang larawan nilang magkakababayan habang pinagdiriwang nila ang New Year at nag-iiyakan dahil tinutugtog and Lupang Hinirang. Ang drama no?

Kuwento ko kaya na isang survivor ng Gulf War ang Tatay. Na natutulog siya at ipinaghehele ng mga Patriot at Scud Missiles. Pakita ko kaya ang mga remembrance ng Tatay na mga dull na landmines. Adventure naman ang dating nito.

Kuwento ko kaya kung paano hindi nagpabaya ang Tatay sa pagbibigay ng pangangailangan namin. Hindi kami sumasala sa pagkain, may magagandang damit, maayos na tirahan at nakakapag-aral. Siya ay naging isang good provider. Siguro isang malalim na buntong hiningang “Haaaaaay!” ang ibibigay sa akin ng mga kaklase ko.

O di kaya’y dalhin ko ang picture ni Tatay habang kini-chemotherapy siya. Ikwento ko din kaya na naging mabilis ang lahat ng mga pangyayari. Na inoperahan siya sa loob ng walong oras at binutasan ang ulo niya. Na nakalabas pa siya ng ospital. Pagkatapos ng isang linggo, agad siyang namatay. Tragic naman ang approach ko nito.

Gayahin ko kaya ang kuwento sa telebisyon na tipong galit na galit sa mundo ang anak dahil hindi ito nabigyan ng sapat na atensyon dahil inuna ng kanilang tatay ang pinansyal nilang pangangailangan. Teka, hindi naman totoo yon eh! Napaka-unfair naman ‘nun kay Tatay.

Ikuwento ko na lang kaya ang isa sa mga magagandang alaala namin kay Tatay. Apat na taon ako noon. Malinaw na malinaw pa sa alaala ko ang pangyayari. Kadarating lamang ng Tatay pagkaraan ng dalawang taon. Nagkaroon ng simpleng party sa bahay. Kainuman niya ang mga kumpare niya nang tumayo siya at binuhat ako mula sa kuna ko habang pinaglalaruan ko ang bagong matchbox na pasalubong niya sa akin. Inutusan niya ako na ikuha siya ng beer sa refrigerator. Pagkakuha ko ng beer ay kinandong niya ako at buong pagmamalaki na ibinida sa mga kumpare niya na natanggap na raw ako sa lokal na Day Care Center dahil abot na ng kanang kamay ko ang aking kaliwang tenga kahit idaan pa sa ibabaw ng ulo ko at matatas na ako magsalita at madali raw akong matuto. Matagal din akong nanatili sa pagkakandong niya. Mistula siyang bagong dating na hari na suot-suot ang kanyang korona. Ako ang kanyang korona.

Kapag naaalala ko ito, napapawi ang lahat ng panghihinayang ko sa mga taong kailangan niyang magtrabaho at mawala sa piling namin. Mga panahong kasama ng mga tatay nila ang mga anak nila. Ito na lang ang isusulat ko. Bago ang lahat, pupunasan ko muna ang mga luha ko at ang patulo ko ng sipon. Baka mapatakan pa ang keyboard ng computer at ang hawak kong picture. Picture ng isang paslit na may hawak na bote ng beer habang kandong ng tatay na kitang-kita ang kasiyahan sa mukha.

Isang Pagpupugay sa lahat ng mga ama na OFW sa buong mundo!

ADVERTISEMENTS

Comments

  1. J.D. Lim says

    Nakakaiyak. Marahil hindi ka po nag-iisa sa mga anak na may ganyang kwento tungkol sa kanilang mga ama.

  2. Lord CM says

    @J.D. Lim…
    Hehehe 😀 Di ko po yan kwento, isa lang akong tatay din na OFW kaya ko pinost yan…galing sa isang blogger din 🙂

  3. DETH says

    alam ko kung baket ka naluha CM…at kahit tatay,alam ko na maluluha sa kwento niya. Pupunta ako sa kuta niya at magbibigay pugay sa kanyang ulirang ama, salamat sa pagsshare Kuya.

  4. RJ says

    Kapag ama ang usapan, lalo na kapag namayapa na- nakaka-relate ako ng husto.

    Napakahusay ng pagkasulat ng kwentong ito!

    Isa lang ang masasabi ko: Napakasarap talaga ng may tatay. Nakaka-miss. Hoo!

  5. The Pope says

    Hinangaan ko ang madamdaming paglalahad ng kwento ng iyong buhay tungkol sa iyong namayapang ama.

    Batid ko ang sakit sa damdamain ng mawalan ng ama sa murang edad, 8 taon lamang ako ng ako ng pumanaw ang aking ama.

    Nakikibahagi ako sa pagbibigay pugay sa lahat ng Tatay ng OFW sa buong mundo.

  6. Lord CM says

    @Deth…
    May sakit lang siguro ako ngayon kaya ako naluha 😀 ..paalala Deth, di nya kwento yun, in-email lang sa kanya at pinost nya 🙂

    @RJ…
    Nakaka miss talaga 🙁 ..sana nga lang mas mahabang panahon yung nakasama natin sila

  7. Manang Dyi says

    nakakaiyak ang kwento mo.. nadala tlga ako. lalo na yung dun sa paragraph na lumalaki ka na at nagbibinita na.

    nweiz, isang pagpupugay sa iyong tatay at sa lahat ng mga OFWs.

  8. Manang Dyi says

    mali pa…

    **nagbibinAta

    e kase naman gutom na ako! naiwan ko kase ung spanish bread ko sa bahay! kaya ayan! hahahaha!!

  9. E??su?J says

    naiyak ako ahh…

    tsktsk…
    lahat ng nabanggit nya sa itaas eh totoo, ayokong mangyari sa mga kapatid ko kaya nung nagbato-pik kami ni papang..nandaya na lang ako at nagdesisyong umalis..

    mas kailangan sya ng mga bata sa Pinas. 🙂

  10. A-Z-E-L says

    ang galing ng gumawa ng kwento…
    pwedeng pang PEBA.. ahahahahaha!

    magka-edad lang kami ng taong nagsulat… at marahil nag-abot sa Gitnang Silangan ang aming Tatay…

    5 yrs old ako nung muli syang bumalik at hindi na muling umalis…

    sana lahat ng anak ay may ganyang kalawak na pag-iisip… may pagmamahal pa rin sa magulang kahit lumayo ito ng panandalian. hindi sinisisi ang amang nagkulang sa pagbibigay ng atensyon.

    happy father's day… kung kelan man iyon! lolz!

  11. HARI NG SABLAY says

    awwww. kakatats naman yun. may pagkakahawig ang istorya namin. dahil bata palang ako nangibang bansa nadin erpats ko at hnga ngayon di pa umuuwi.

  12. Lord CM says

    @Jen…
    hayaan mo mare, may magandang kapalit ang pagpaparaya mo sa iyong tatay 🙂

    @AZEL…
    Sana nga ganyan kalawak ang isip ng lahat ng anak…

    @HNS…
    Kaya wag ka ng tatambay sa botika lolzz…

  13. YanaH says

    indi na ko makikisali sa mga nagsasabing kwento mot oh dahil naasa ko na yan sa napagkuhanan mo hehehe.

    advance happy Pudang's day na lang sayo! ahihihihi

    boy tagalog.. hehehe

  14. SEAQUEST says

    kakatats po nabasa ko nga yan kay life moto, sarap naman nun tatay nia, ang bait., ako yung tatay ko di pa sumakabilang buhay, pero sumakabilang bahay….

  15. JETTRO says

    parte na talaga ng buhay nating mga lalaki ang bigyang kaligayahan ang pamilya ano man ang hirap na dadanasin. happy fathers day sa lahat.

    parekoy napasyal uli dito.

  16. Life Moto says

    yan na nga ba sinasabi ko bro. nagpapaiyagk na naman tayo 🙂 salamat sa credit. sayang lang at di natin kilala ang may akda para mas mabigyan natin ng credit. well salamat din sa kanya.

    have a nice day!

    • Josh says

      the real author deserves to own the credits… through his writings we realized that
      the strength of a father is not how width his shoulder is, it is how tight he embrace his children,
      that the strength of a father is not how many friends he has, it is how he mingle with his children,
      that the strength of a father is not how high his position in the company, it is how he respect by his family and most of all. the strength of a father is not how strong his punch is but how his love touched others.

  17. Bingkay says

    nakakaiyak naman…na miss ko lalo ang tatay ko. Ang oras talaga kapag lumipas di na maibabalik. Hayzzz!

  18. Josh says

    haha nakarelate talaga ako. I even grown up without having a father. But the most important thing is that we all giving the credits to all father’s around the globe.

    I’m currently working here in Saudi Arabia as Executive Assistant in a Petrochemacal company. And I’m proud to say that I am OFW. at the age of 21 I left our land just to face the challenges here in abroad, dito lang kasi ako nabigyan ng opportunity na hindi ko nakita o naibigay sa pinas. however, working far from your family is not that easy, two months palang ako dito I feel na naho homesick na ako. Pero dahil I have my goals in life lalabanan ko ang lungkot at patuloy na magpupunyagi. I really adore my co OFW’s here na nagtitiyaga magtrabaho sa contruction sites kahit mahirap. Swerte pa ako dahil sa opisina ako nagtatrabaho pero looking them right after their work maaawa ka sa kanila at bibilib ka kasi tinitiis nila ang hirap at bigat ng trabaho sa napakainit na panahon para lang matugunan ang pangangailangan ng pamilya sa pinas. Mas Sumasaludo ako sa Kanila. Mabuhay ang Manggagawang Pilipino sa ibang bansa.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *